Η ωρομισθία αποτελεί το πιο μαύρο, εκμεταλλευόμενο, υπό ομηρία, υποαμοιβόμενο, εξευτελιζόμενο τμήμα όχι μόνο της εκπαίδευσης, αλλά και του δημόσιου τομέα γενικά. Δεν είμαστε μόνο συμβασιούχοι (σύμβαση έργου ιδιωτικού δικαίου από Οκτώβρη μέχρι Ιούνη). Είμαστε και μερικά απασχολούμενοι με το ζόρι (ανώτατο όριο 12 ωρών για να μοιραστεί η εργασία). Είμαστε και ελαστικά εργαζόμενοι (μονομερής τροποποίηση συμβάσεων, μείωση ωρών, κλείσιμο τμημάτων ΠΔΣ). Είμαστε και υποαμοιβόμενοι (9,36€ μεικτά, δηλαδή 7,85€ καθαρά την ώρα). Είμαστε και απλήρωτοι (καθυστερήσεις από δίμηνες μέχρι πεντάμηνες και στη δευτεροβάθμια μέχρι διετείς). Είμαστε και με ατομικές συμβάσεις (ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και τον διευθυντή α’ βάθμιας). Είμαστε και αποκλεισμένοι από άλλες δουλειές, αναγκαίες για την επιβίωσή μας (φροντιστήρια, ωδεία). Είμαστε και αόρατοι (εκτός συνδικαλισμού). Είμαστε και χωρίς επίδομα ανεργίας τους 4-5 μήνες γιατί τα ένσημα δεν αρκούν και γιατί όσοι κάνουμε δεύτερη δουλειά, αυτή κατά βάση είναι μαύρη. Είμαστε τα παιδιά που μόλις παρουσιαζόμαστε στα σχολεία και στα γραφεία προκαλούμε οίκτο στο βλέμμα και συμπάθεια για τα πτυχία και τα χρόνια που σπαταλήσαμε. Μόνο που η ωρομισθία διαιωνίζεται και πολλοί πάψαμε να είμαστε πια παιδιά.

Η ωρομισθία διογκώνεται και στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια και σήμερα το 20% των απασχολούμενων στην εκπαίδευση είναι ή μετατρέπονται σε ωρομίσθιους. Στο περιβάλλον της κρίσης η ωρομισθία επεκτείνεται, αλλά όχι μόνο: οι ειδικοί όροι και οι διατάξεις της χειροτερεύουν περισσότερο. Οι ωρομίσθιοι ήδη ζουν την εβδομάδα των 3-4 εργάσιμων ημερών, τον μισθό των 350€, την μη καταβολή του, την έλλειψη ασφάλισης και την εμπέδωση της δια βίου ανασφάλειας. Είμαστε μακράν ο εργασιακός μεσαίωνας στην καρδιά του δημόσιου και στο πιο ευαίσθητο τμήμα του: στην εκπαίδευση.

Η ωρομισθία είναι πολιορκητικός κριός για την απαξίωση του δημόσιου σχολείου, για τη συκοφάντησή του, για την παραπέρα εξαθλίωσή του. Η συνειδητή, σχεδιασμένη, καλά φροντισμένη επιχείρηση απαξίωσης του σχολείου αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στις εργασιακές σχέσεις που το κράτος έχει επιβάλει στις ειδικότητες του δημοτικού, στο ολοήμερο σχολείο, σε κενά της πρωινής ζώνης στη δευτεροβάθμια, στην πρόσθετη διδακτική, στον ΟΑΕΔ, στα δημόσια ΙΕΚ. Αποτυπώνεται και με το τελευταίας κοπής φαινόμενο να μετατρέπεται μια κανονική θέση αναπληρωτή σε δύο, τρεις, τέσσερις θέσεις ωρομίσθιων.

Η ωρομισθία είναι πολιορκητικός κριός για τους εκπαιδευτικούς. Λειτουργεί ως μοχλός καθιέρωσης γενικευμένων ελαστικών σχέσεων στην εκπαίδευση, δημιουργεί πολλών ταχυτήτων εκπαιδευτικούς, χαρακτηριστικό που ευνοεί την πολυδιάσπαση του κλάδου και τον ανταγωνισμό πολλές φορές στις διεκδικήσεις, αλλά και συνδέεται άμεσα με το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό παρόν και μέλλον συνολικά των εκπαιδευτικών και με το μέλλον και την τύχη των ασφαλιστικών ταμείων του δημοσίου που χάνουν πολλά από το καθεστώς της ελαστικής ωρομισθιακής εργασίας στην εκπαίδευση. Άρα η ωρομισθία δεν αφορά μόνο τους ωρομίσθιους αφορά όλους τους εκπαιδευτικούς, και όχι απλά για λόγους «συμπαράστασης».

Η ωρομισθία μετατρέπει το εκπαιδευτικό έργο σε πάρεργο, σε δεύτερης αξίας εργασία. Κανένας δεν μπορεί να ζήσει με 350-390 ευρώ το μήνα, για 6 ή 8μήνες το χρόνο, τα οποία τα παίρνει σε 3 ή 4 δόσεις και αρκούν ίσα για να ξεχρεώσει ελάχιστο τμήμα των χρεών που έχει συσσωρεύσει.

Η λειτουργία του ολοήμερου με καθεστώς ωρομισθίας φανερώνει τον πραγματικό σχεδιασμό για το ολοήμερο: παιδοφυλακτήριο (φύλαξη το λένε γονείς και μαθητές) και πάντως όχι επέκταση της διδακτικής διαδικασίας. Με αυτό το ωρομίσθιο αντίτιμο, με αυτήν την προοπτική εργασιακής αποκατάστασης, με αυτό το καθεστώς εργασιακής γαλέρας στην καρδιά του «στενού δημόσιου τομέα», ο ωρομίσθιος εκπαιδευτικός είναι στην πραγματικότητα μπέιμπι-σίτερ.

Η ωρομισθία είναι ομηρία χωρίς τέλος για τους ωρομίσθιους. Είτε λόγω ανεργίας, είτε με την ελπίδα του διορισμού, είτε λόγω του εξεταστικού σφαγείου του ΑΣΕΠ, όσοι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν να μπουν στην ωρομισθία πρόσφατα ή πριν από λίγα χρόνια δεν φαντάζονταν το βαθμό ομηρίας που δημιουργεί. Πλέον είναι δεδομένο ότι όλοι μας θα υπηρετήσουμε τον θεσμό της ωρομισθίας για 7-8 χρόνια, ίσως και περισσότερο. Η κατάσταση από εκεί που φάνταζε «προσωρινή», σήμερα προβάλει σαν μόνιμη. Η πρωτοφανής ομηρία αφορά το κυνήγι της προϋπηρεσίας, το σπαστό ωράριο, την αδυναμία εξεύρεσης δεύτερης δουλειάς, την αιχμαλωσία από το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που αισθανόμαστε στο τέλος της χρονιάς αναρωτιόμενοι τι θα κάνουμε την επόμενη, ο εξευτελισμός στον οποίο υποβάλλεται ο ωρομίσθιος προκειμένου να ελπίζει στον διορισμό, και στην τελική «αποκάλυψη» ότι ακόμη και ο εξευτελισμός δεν φέρνει τίποτα γιατί οι στρόφιγγες των διορισμών έχουν κλείσει. Οι προσδοκίες δηλαδή έχουν καταρρεύσει, αλλά είμαστε πλέον δεμένοι στο μαγγανοπήγαδο της ωρομισθίας.

Για όλους τους παραπάνω λόγους συγκροτήσαμε το Συντονιστικό Ωρομίσθιων Εκπαιδευτικών.